Świetny występ Urosa Zormana na mistrzostwach Europy choć na pewno cieszy, to też zmusza do refleksji. Kibiców, obserwatorów, ale przede wszystkim Bogdana Wentę. Słoweniec, który był prawdziwą gwiazdą Euro, zagrał w Serbii tak, jak nigdy wcześniej w Kielcach. Pytanie brzmi: czy to tylko wzrost formy, czy kryje się za tym coś więcej?

Zorman przychodził do Vive Targów dość szybko i niespodziewanie, bo skorzystał na finansowej zapaści klubu Celje Pivovarna Lasko. Dołączył tym samym do kieleckiego zespołu w trakcie sezonu i było to widać na boisku. Przynajmniej tak to sobie wszyscy tłumaczyli – potrzebą aklimatyzacji i brakiem pełnego zrozumienia z drużyną.

Problem w tym, że nawet w tym sezonie, po przepracowaniu całego okresu przygotowawczego, Słoweniec nie jest liderem drużyny. Nie gra źle, takie stwierdzenie byłoby wyraźnym nadużyciem, ale na pewno nie należy do najsilniejszych punktów drużyny.

Mistrzostwa pokazały jednak, że jak najbardziej powinien być czołową postacią Vive. Zorman trafił do najlepszej siódemki turnieju, mimo że jego reprezentacja zajęła dopiero 6. miejsce. Nie byłoby jednak nawet tej lokaty, gdyby nie prawdziwy przywódca na boisku. „Zorro” został „królem asyst” - jego podania aż 40 razy otwierał kolegom drogę do bramki rywali. Sam zdobył 19 goli. To dzięki jego świetnym podaniom prawoskrzydłowy z Montpellier, Dragan Gajić mógł rzucić 48 bramek.

W Polsce Zorman pokazał tylko część swoich umiejętności. Należy zastanowić się, dlaczego tak się dzieje. Nie brakuje głosów o odmiennych charakterach Zormana i trenera Bogdana Wenty. Wszyscy pamiętamy przecież słynną sprzeczkę z meczu z Veszprem, którą zarejestrowały kamery Polsatu Sport (do obejrzenia tutaj). To świetnie potwierdzało hipotezę o konflikcie obu panów.

Jednak nie w napiętych stosunkach, o ile takowe rzeczywiście istnieją, doszukiwałbym się źródeł słabszej postawy Słoweńca w klubie. To raczej brak umiejętności wykrzesania z rozgrywającego maksimum jego możliwości sportowych. Być może winna jest taktyka zespołu, indywidualnie zadania dla zawodnika, styl gry, bo raczej nie jej wykonawcy – partnerzy Zormana na boisku. Niewykluczone, że sam Słoweniec potrzebuje innego podejścia psychologicznego. Może to typ zawodnika, który wymaga zrobienia z niego lidera zespołu już w szatni – oczywiście nie mentalnego, bo to wytwarza się samoistnie, lecz boiskowego.

Pojawiające się opinię o słabej grze Zormana spowodowanej urazą do Wenty, należy z miejsca włożyć między bajki. To byłby absurd czystej pozycji, rzecz praktycznie niemożliwa. 3-krotny mistrz Hiszpanii i zwycięzca Ligi Mistrzów oraz wicemistrz Europy z 2004 roku z pewnością potrafi osobiste żale schować do kieszeni przed wyjściem na parkiet.

Pytań jest wiele, odpowiedzi dużo mniej. Na pewno jednak Wenta ma sporo do myślenia. Przed Vive ważne spotkania Ligi Mistrzów, oraz bój z Orlenem Wisłą Płock o mistrzostwo Polski. Mając takiego zawodnika w składzie, grzechem byłoby tego atutu nie wykorzystać. A tego, niestety, możemy się obawiać.

Bogdan Wenta został wybrany trenerem roku 2011 w dwóch największych i najpopularniejszych plebiscytach sportowych w województwie świętokrzyskim. To wyróżnienie należy chyba jednak mniej tłumaczyć zasługami szkoleniowca z ostatnich dwunastu miesięcy, bardziej zaś traktować jako kredyt zaufania udzielony przez kibiców. Przed trenerem ważne zadanie – powtórzenie wyczynu, zgarnięcie kolejnej indywidualnej nagrody, ale też pociągnięcie za sobą na podium swoich szczypiornistów. Nie tylko bramkarza, Marcusa Cleverly’ego, lecz przede wszystkich zawodników z pola.

Niepokojące bowiem jest to, że najlepszy rozgrywający Euro, w naszym regionie nie znalazł się nawet w najlepszej „10” obu plebiscytów.  „Nagroda w Serbii motywuje mnie do dalszej pracy. Muszę cały czas udowadniać, ze na nią zasługiwałem nie tylko jako zawodnik, ale także jako człowiek. Co nie oznacza, że teraz będę grał tylko dla siebie, bo tego nigdy nie robie” – powiedział Zorman dla VTK TV. Chcielibyśmy, żeby te słowa przełożyły się na rzeczywistość. Ale czy się to uda, zależy już nie tylko od Słoweńca.

fot. Paula Duda